A jakim słowem ja jestem?

(Syr 24,1-2.8-12; Ef 1,3-6.15-18; J 1,1-18)

Św. Augustyn w Wyznaniach, poddał ciekawej analizie swoje wczesne dzieciństwo. Niewielką ilość zapamiętanych faktów uzupełniał obserwacjami procesów rozwojowych innych dzieci, co wydaje się zupełne zasadne. Dziecko zyskując coraz większą świadomość, pragnie wyjść, ze swoistego rodzaju niewoli ciała, aby swoje wnętrze uzewnętrznić. Czyni to całym swoim dziecięcym organizmem, a przede wszystkim powoli rozwijając narząd mowy. I tak oto usta małego człowieka stają się swoistego rodzaju bramą wolności, przez którą to, co się dzieje w jego wnętrzu może, z coraz to większą precyzją, być wniesione w otaczający go świat. Dokonując takiego spostrzeżenia, św. Augustyn, daje wyraźnie do zrozumienia, że słowo jest atrybutem wolności i że cały człowiek staje się słowem.

Drugim ważnym atrybutem słowa, obok jego wolności, jest jego moc. Wydaje się, że starożytni o wiele większą wagę przywiązywali do słowa i jego analizy, aniżeli współcześni przedstawiciele rodzaju ludzkiego. I tak Egipcjanie wierzyli w ukrytą moc stwórczą każdego słowa. W micie o bogu-stwórcy Ptahu z Memfis wyrażali przekonanie, że to, co pomyślało jego serce, język urodził. Egiptolog, Hilary Wilson, zwróciła uwagę, iż w Egipcie o Re, najwyższym bóstwie słonecznym, mówiono, że dzięki jego słowu, zostali stworzeni bogowie. Owo słowo uważano za oddzielne bóstwo, nazywając go – Huh. Wierzono, że rzeczy można było powoływać do istnienia, wymawiając ich nazwę. Przekładało się to również na wartość słowa pisanego i na pozycję społeczną tego, który ową sztukę posiadł, a mianowicie na egipskiego pisarza.

Gdy z tej perspektywy zarówno starożytnej antropologii, jak i egipskich przekonań odczytamy słowa prologu Janowej Ewangelii, stajemy jak wryci:

Na początku było Słowo,

a Słowo było u Boga,

i Bogiem było Słowo. Ono było na początku u Boga. Wszystko przez Nie się stało,

a bez Niego nic się nie stało, co się stało.

W Nim było życie,

a życie było światłością ludzi,

a światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.

Napełniony Duchem Świętym Jan Ewangelista, dotknął istoty wcielenia Słowa Bożego w Jezusie Chrystusie. Ukazał on nie tylko sobie współczesnym, ale i nam wszystkim, że Jezus swoją odkupieńczą misją, wypełnił oczekiwania ludzkości. Uczynił to niezależnie od tego, jak te oczekiwania są nazywane, czy też, jak są zaciemniane.

Fenomen Jezusa idzie jeszcze dalej. Stał się nie tylko Słowem Boga, w którym Bóg Trójjedyny, jak tylko to najwyraźniej można było powiedzieć, objawił nam swoją miłość. Jezus, będąc prawdziwym człowiekiem, czyli jednym z nas, wraz z nami stał się jednocześnie naszą odpowiedzią na miłość Boga, stał się Słowem człowieka. W samym Jezusie nastąpił najcudowniejszy dialog w historii świata – dialog między Bogiem, który stał się Słowem, a człowiekiem, który całym swoim życiem również staje się słowem. Jezus swoim ludzkim życiem pokazuje mi, jak stać się słowem, które będzie godną odpowiedzią Bogu na Jego Słowo. I choć Jezus wspiera mnie w tej odpowiedzi swą boską mocą, to jednak zadanie domowe muszę odrobić. Tak więc stawiam sobie dzisiaj jeszcze raz pytanie:

- jakim słowem ja jestem?

Aby odpowiedź była bardziej konkretna, trzeba postawić kilka pytań pomocniczych:

- czy umiem słuchać Boga i bliźniego?

- czy dotrzymuję danego słowa?

- czy jestem prawdomówny zarówno w rozmowie z Bogiem, jak i z drugim człowiekiem?

- czym kieruję się, mówiąc prawdę i czy umiem ją szczerze powiedzieć?

- jaki obraz mojej osoby mają moi najbliżsi, moi znajomi, osoby, z którymi nawiązuję pierwsze kontakty?

- jaki obraz mojego wnętrza przekazuję innym?

- czy kiedykolwiek pomyślałem o tym, że Jezus jest dla mnie wzorem?

Ks. Lucjan Bielas