Emaus – miejsce, w którym Twoja historia nabiera sensu

Emaus – miejsce, w którym Twoja historia nabiera sensu

Droga do Emaus to nasza codzienność. Często idziemy nią z „twarzami smutnymi”, niosąc bagaż własnych rozczarowań, niezrozumiałych wydarzeń i planów, które nie wypaliły. Uczniowie z dzisiejszej Ewangelii nie uciekali od Boga oni po prostu stracili nadzieję. Byli przekonani, że historia Jezusa definitywnie się zakończyła.

Jak często myślimy podobnie? Gdy w naszym życiu coś „umiera” praca, marzenie. Zamykamy się w swoim bólu. Jezus przychodzi do nas właśnie w takim momencie. Nie narzuca się, szanuje nasze tempo, pozwala nam wyrzucić z siebie żale, a potem cierpliwie, krok po kroku, zaczyna „tłumaczyć nam wszystko, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego”.

Dlaczego jednak rozpoznają Go dopiero przy łamaniu chleba? Może dlatego, że chleb jest symbolem zwyczajności, a nawet słabości. Jezus nie objawia się im jako triumfujący Król w blasku chwały, ale jako Ten, który daje siebie w pokarmie w znaku dzielenia się i służby. To dla nas ważna lekcja: Boga nie spotyka się w teorii, ale w konkretnym geście miłości. Rozpoznanie Chrystusa w „łamaniu chleba” to zaproszenie do wyjścia z naszych analiz, smutków i lęków do serca drugiego człowieka. Kiedy zaczynamy „dzielić się sobą” swoim czasem, uwagą, cierpliwością, a nawet tym, co dla nas trudne nagle okazuje się, że Ten, który wydawał się nieobecny, siedzi przy naszym stole.

Dziś nie szukaj wielkich znaków. Szukaj „łamania chleba”. Może w szczerym wysłuchaniu kogoś bliskiego? Może w rezygnacji z racji dla pokoju? Może w podzieleniu się swoim czasem z kimś, kto jest samotny? Tam, gdzie jest autentyczne dzielenie się życiem, tam zmartwychwstały Pan staje się obecny.

Pytanie: Czy Twoje serce „pałało w Tobie” w ciągu ostatnich dni? Czy potrafisz zauważyć Boga w tym, co dla Ciebie zwyczajne, czy wciąż czekasz na spektakularny dowód Jego istnienia?

​​​​​​​