Rozważanie do Ewangelii na 28 niedzielę zwykłą 12 października 2025 r.

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nógi dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».                           
(Łk 17, 11-19)

         Stawienie się w obecności Bożej: uświadom sobie, że stajesz przed Panem, że będziesz z Nim rozmawiał i słuchał tego, co On ma Ci do powiedzenia. Otwórz się na działanie Ducha Świętego. Proś, aby On pomógł Ci przeżyć to spotkanie jak najowocniej, w możliwie największym otwarciu się na Słowo Boże.

         Modlitwa przygotowawcza zwyczajna:
proś Boga, Pana naszego, aby wszystkie Twoje zamiary, decyzje i czyny były skierowane w sposób czysty do służby i chwały Jego Boskiego Majestatu
(św. Ignacy Loyola, ĆD nr 46).

         Prośba o owoc tej modlitwy:
poprośmy w tej modlitwie o łaskę spotkania się z Osobą Jezusa i złożenia w Jego ręce naszego życia.

         Obraz do modlitwy:
wyobraźmy sobie trędowatych, którzy szukają ratunku u Jezusa. Usłyszmy głos dzwoneczków, którym dawali znać, że się zbliżają (bo jako chorzy na trąd byli wyłączeni ze społeczności), zobaczmy ich rany, ubogie ubrania. Spróbujmy się wczuć w ich sytuację.

1. W każdym czasie, w każdym miejscu i w każdej sytuacji.

         Dla Boga nie ma złego czasu, aby pomóc człowiekowi. Nie ma także złych miejsc ani niesprzyjających okoliczności. Dla Boga każdy moment jest dobry! Tak jak Jezusowi nie przeszkadzało, że przychodzą do Niego ludzie wyłączeni ze społeczeństwa, że jest wśród nich Samarytanin (a więc wróg Żydów), że cała sytuacja dzieje się na terenie wrogim Żydom. To nie miało żadnego znaczenia – żadnego! Znaczenie mieli ludzie, którzy przyszli szukać u Jezusa ratunku. Jezus żadnego z nich nie rozliczał, nie pytał o historię jego życia, o pochodzenie. To jest dobra nowina! Pomyśl o swojej sytuacji, o tym co jest dziś, jaka jest Twoja kondycja, doświadczenie. To jest właśnie ten moment, w którym Bóg może i chce działać! Ty jesteś gotowy?

2. W ciemno.

         Dziesiątka trędowatych słyszy słowa: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. I oni są posłuszni Słowu Jezusa, które słyszą. Idą „w ciemno”, bo przecież Pan Jezus wcale nie powiedział: „jesteście zdrowi, więc teraz dopełnijcie religijnych formalności”. Jego Słowo w tej sytuacji jest nieoczywiste. A chorzy wierzą, i cud dokonuje się „po drodze”. A zatem wiara jest drogą, wędrówką, procesem słuchania Słowa i dawania Mu pierwszeństwa w życiu. To jest ważna wskazówka dla nas. Nasza wiara rozwija się w wędrowaniu, a nie, kiedy tkwimy w stagnacji. Zakłada ryzyko, trud, wysiłek.

         Pomyśl jak to jest u Ciebie – jesteś w drodze, czy na religijnej mieliźnie, z której nie masz zamiaru się ruszyć, bo choć może jest nudno, to jednak bezpiecznie, stabilnie i oczywiście „po Twojemu”? Pozwalasz się Jezusowi posyłać do nowych rzeczywistości, sytuacji, wyzwań?

3. Posłuszeństwo.

         Trędowaci są posłuszni nieoczywistemu Słowu Jezusa. Wołają do Niego „Mistrzu!”, i ufają temu, do czego On – Mistrz ich wysyła. Proste posłuszeństwo. Nie dzielą włosa na czworo, nie siadają, żeby rozważyć, czy się im opłaca posłuchać Jezusa, czy nie. Po prostu słuchają! Pomyśl o swoim posłuszeństwie – Kościołowi, spowiednikowi, kierownikowi duchowemu, to także w tej rzeczywistości Pan Jezus przychodzi. Pomyśl przede wszystkim o posłuszeństwie Słowu Bożemu, ale zanim dojdziesz do tego, czy Słowo wypełniasz, to zapytaj siebie – czy Go słuchasz, czy się Nim karmisz, czy je czytasz regularnie i rozważasz?

4. Wdzięczność.

         Dziesięciu jest uzdrowionych, dziewięciu „idzie dopełnić formalności”, a jeden wraca do Osoby i okazuje wdzięczność Jezusowi. Oczywiście ważna jest wierność religijnym przepisom, ale ważniejsze jest spotkanie osoby z Osobą. Tylko z takiego spotkania jest w stanie urodzić się piękna relacja, która jest czymś dużo więcej niż religijny formalizm. To z tej relacji narodzi się też wierność wymaganiom, ale dlatego, że chce się więcej kochać, a nie dlatego, że chce się „być w porządku wobec normy”. Warto pomyśleć o tym, czy ożywia Cię duch wdzięczności za dobrodziejstwa i pragnienie spotykania się z Jezusem – Osobą Żywą i Prawdziwą.

         Pomyśl o tym, czy znajdujesz czas na dziękczynienie, na przylgnięcie do Jezusa, kiedy widzisz dobro, które jest Twoim udziałem. Czy wdzięczność praktykujesz regularnie, np. poprzez ignacjański rachunek sumienia.

         Zachęcam, na zakończenie modlitwy, do szczerej rozmowy z Panem Jezusem, do oddania Mu tego wszystkiego, co udało Ci się dzięki Jego łasce zobaczyć, w czasie tej modlitwy. Zwróć uwagę, aby ta rozmowa miała związek z Twoimi refleksjami na medytacji. Pomyśl także o tym, co ta modlitwa zmieni w Twoim życiu? Warto wciąż przypominać sobie, że spotkania z Jezusem na modlitwie mają prowadzić do realnych zmian w życiu, do nawrócenia. Zastanów się nad tym, jaki konkret z tej modlitwy zabierzesz do swojego życia. Poprośmy, by najważniejszy był dla nas sam Pan Jezus, zaplanujmy czas na spotkania z Nim, na wyrażenie Mu wdzięczności za dobro.

         Swoje spotkanie z Panem możesz zakończyć modlitwą „Ojcze nasz”.

         Zachęcam Cię także, abyś zanotował chociaż kilka myśli z tej modlitwy, niech pozostanie po niej jakiś materialny ślad, niech te notatki stanowią Twój duchowy dzienniczek. Tak, abyś mógł wrócić do tego, co stało się Twoim doświadczeniem w spotkaniach z Jezusem.
Opracowała: Anna, wynagrodzicielka