ks. dr Lucjan Bielas – UP JPII

Drodzy Przyjaciele Pustelni Złotego Lasu!
30/03/2021
ZMARTWYCHWSTANIE
04/04/2021
Pokaż wszystko

ks. dr Lucjan Bielas – UP JPII

Spotkanie przy pustym grobie
(J 20,1-9)
Na rubieżach Imperium Rzymskiego w Jerozolimie, w pierwszy dzień po szabacie i
świętach Paschy, roku 30 lub 33, miało miejsce spotkanie kilku osób, przy pustym
grobie. Kluczową postacią tego spotkania był i jest Jezus Chrystus, który w noc z
Szabatu na pierwszy dzień tygodnia w tym grobie zmartwychwstał i ten grób własną
mocą opuścił. To spotkanie, jak żadne inne zmieniło obraz świata, mało tego, i jak żadne
inne trwa do dzisiaj i trwać będzie do końca świata.
To spotkanie zmieniło dotychczasową logikę tygodnia i logikę świętowania. Pierwszy dzień
wg Księgi Rodzaju był dniem, w którym rozpoczął się akt stwórczy. Siódmy dzień, który jako
jedyny miał swoją własną nazwę – szabat, był dniem świętym – spoczynkiem Boga i
człowieka. Jezus zmartwychwstał w nocy, na początku dnia pierwszego, rozpoczynając tym
samym nowe stworzenie, a dzień pierwszy stał się Jego dniem – Dniem Pańskim. Świetnie
ujął to żydowski filozof dialogu Franz Rosenzweig, który w Dniu Pańskim widział święto
początku: Chrześcijanin jest tym, który wiecznie rozpoczyna, spełnienie go nie obchodzi. Jeśli
początek jest dobry, wszystko jest dobre.
Siła wiecznej młodości chrześcijan, płynąca od Zmartwychwstałego, była tak wielka, że w
321 roku cesarz rzymski Konstantyn Wielki, wtedy jeszcze poganin, ogłosił: Wszyscy
sędziowie i ludność miejska oraz wszelkiego rodzaju rzemieślnicy mają wstrzymać się od
pracy w czcigodnym dniu słońca. I tak żydowski pierwszy dzień i pogański dzień słońca stał
się nową formą świętowania – Dniem Pańskim. Zdaniem Konstantyna to właśnie
sprawowany kult czynił ten dzień czcigodnym. Choć kult ten wprost nie był nazwany, lecz
wszystkim było wiadome, że była nim Eucharystia – uobecnienie śmierci,
zmartwychwstania i wniebowstąpienia Chrystusa. W niej właśnie to spotkanie przy
pustym grobie ze Zmartwychwstałym, trwa i trwać będzie, albowiem Jezus żyje życiem,
którego Mu już nikt nie odbierze. Otwiera to dla nas śmiertelnych ludzi, którzy są wraz z
Nim przy pustym grobie, nowy sposób życia, a całemu stworzeniu, nadaje nowy wymiar.
Dzisiaj, stojąc przy grobie Jezusa w maseczce, z głową pełną informacji o chorobie i śmierci,
doświadczając globalnego zawirowania, znów przypominam sobie Konstantyna Wielkiego,
który w swoim czasie dźwigał odpowiedzialność, za ówczesny świat. W swych
postanowieniach dotyczących Dnia Pańskiego posunął się on jeszcze dalej: wszyscy otrzymują
pozwolenie na dokonywanie emancypacji i wyzwalanie niewolników w dniu świętym i nie
zakazuje się podejmowania związanych z tym czynności. Tak więc dwa ważne akty prawne
związane z wolnością człowieka, przez dokonanie ich w Dniu Pańskim, otrzymywały nową
jakość, a mianowicie: wyjście syna spod władzy ojca rodziny (emancypacja) oraz wyzwolenie
niewolnika.
Może ten szukający wiary pogański cesarz, chce mi powiedzieć, przy pustym grobie
Chrystusa, że zachowując odpowiedzialność niezależnie od ruchów matadorów tego
świata, z Nim zachowam życie i wolność, których mi nikt nie odbierze.

Ks. Lucjan Bielas

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *