ks. dr Lucjan Bielas – UP JPII

Święta, Święta i Oktawa!
26/04/2019
Fenomen Bożego Miłosierdzia
02/05/2019
Pokaż wszystko

ks. dr Lucjan Bielas – UP JPII

Dz 5,12-16)

Wiele znaków i cudów działo się przez ręce Apostołów wśród ludu. Wierzący trzymali się wszyscy razem w krużganku Salomona. A z obcych nikt nie miał odwagi dołączyć się do nich, lud zaś ich wychwalał. Coraz bardziej też rosła liczba mężczyzn i kobiet, przyjmujących wiarę w Pana. Wynoszono też chorych na ulice i kładziono na łożach i noszach, aby choć cień przechodzącego Piotra padł na któregoś z nich. Także z miast sąsiednich zbiegało się mnóstwo ludu do Jerozolimy, znosząc chorych i dręczonych przez duchy nieczyste, a wszyscy doznawali uzdrowienia.

(Ap 1,9-11a.12-13.17-19)

Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku i królestwie, i wytrwałości w Jezusie, byłem na wyspie, zwanej Patmos, ze względu na słowo Boże i świadectwo Jezusa. Doznałem zachwycenia w dzień Pański i posłyszałem za sobą potężny głos jak gdyby trąby mówiącej: ”Co widzisz, w księdze napisz i poślij siedmiu Kościołom, które są w Azji”. I obróciłem się, by widzieć, co za głos do mnie mówił; a obróciwszy się, ujrzałem siedem złotych świeczników, i pośród świeczników kogoś podobnego do Syna Człowieczego, obleczonego w szatę do stóp i przepasanego na piersiach złotym pasem. Kiedym Go ujrzał, upadłem jak martwy do Jego stóp, a On położył na mnie prawą rękę, mówiąc: ”Przestań się lękać! Jam jest Pierwszy i Ostatni, i Żyjący. Byłem umarły, a oto jestem żyjący na wieki wieków i mam klucze śmierci i Otchłani. Napisz więc to, co widziałeś, i to, co jest, i to, co potem musi się stać”.

(J 20,19-31)

Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam, gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami. Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: ”Pokój wam!”. A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: ”Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: ”Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: ”Widzieliśmy Pana!”. Ale on rzekł do nich: ”Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę”. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: ”Pokój wam!”. Następnie rzekł do Tomasza: ”Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”. Tomasz Mu odpowiedział: ”Pan mój i Bóg mój!”. Powiedział mu Jezus: ”Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

O tym, jak ks. prof. Józef Tischner mnie „spionizował”.

To był dla Jana niezmiernie ważny dzień. Pierwszy po Szabacie, przed którym ukrzyżowano Chrystusa i złożono Go w grobie. Wczesnym rankiem przybiegła Maria Magdalena z szokującą informacją o otwartym grobie Jezusa. Pobiegł z Piotrem, aby naocznie się przekonać i sprawdzić co sił wydarzyło. Rzeczywiście grób był otwarty i pusty. Ciekawe, że to doświadczenie pustego grobu,  nie wygenerowało w jego głowie pytania: co się stało? – lecz, wyzwoliło akt wiary – „ujrzał i uwierzył”.

Potem przybiegły kobiety, które też były przy grobie i spotkały Jezusa.  Wieczorem zaś, mimo zamkniętych drzwi, sam Jezus przybył do uczniów, siedzących w zamkniętym pomieszczeniu i pełnych lęku przed Żydami.  Nie stał pod drzwiami, nie pukał, ale po prostu „wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam!”. Wiedział, jakie wątpliwości nurtują głowy, tych przerażonych, ale logicznie myślących chłopów: –  a może to duch Jezusa, albo jakaś zjawa?   Od razu  „pokazał im ręce i bok”, znaki szczególne, śmiertelne rany, których podrobić, żadną miarą się nie dało. 

To, co Jezus wtedy uczynił, Jego gesty i słowa, wypowiedziane po tym powitaniu, są niezmiernie istotne dla Kościoła po wszystkie jego czasy. Uczniów włączył w misję, jaką On sam otrzymał od Ojca Niebieskiego i w ramach tej misji, tchnął na nich i powiedział: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. Zmartwychwstały Jezus wybraną grupę uczniów obdarzył Boskim darem Ducha Świętego.  Ustanowiony w tym momencie Sakrament Pokuty, swoją siłę bierze w dziele odkupienia Chrystusa, bo to On i tylko On prawdziwy człowiek i prawdziwy Bóg, mógł „zbilansować” wszystkie  nasze grzechy. Nie ma innej drogi do „pozbycia” się grzechu jak tylko przez Niego. Każdy inny pomysł jest głupi.

A dlaczego Jezus, posługuje się grzesznym Piotrem, przeciętnymi uczniami i wcale nie najlepszymi ich następcami? Bo tacy jesteśmy, że to właśnie drugi człowiek, choć może jeszcze bardziej grzeszny ode mnie, musi mi powiedzieć po usłyszeniu moich grzechów, że są mi odpuszczone przez Jezusa.    I  nie jest to terapia, pogaduszka, to droga do Ojca, przez Chrystusa w Duchu Świętym. Jeżeli nie ma dobrej woli nawrócenia, ktoś musi mi powiedzieć – nic z tego teraz nie będzie, zmień swoje życie, czas jest krótki i wracaj, a ja cierpliwie czekam na ciebie.

Osiem dni później, kiedy znowu przebywali razem, pełni strachu i zamknięci, a brakujący wcześniej Tomasz był z nimi, Jezus pojawił się znowu. Bez pukania i otwierania drzwi stanął pośród uczniów. Do „raportu” postawił teraz niedowierzającego Tomasza. Jesteśmy za to spotkanie Jezusowi bardzo wdzięczni, bo któż z nas nie ma sobie, przynajmniej pewnej cząstki, wątpliwości Tomasza.

Na rozumienie tej sceny i na moją osobistą relację ze Zmartwychwstałym Panem, wpłynęło pewne osobliwe spotkanie. Wiele lat temu, w dzień, w którym czytany był w liturgii powyższy fragment Ewangelii,  biegłem rączo do Kościoła. Po drodze, na klatce schodowej kamienicy przy ul. św. Marka w Krakowie, gdzie mieszkałem, spotkałem ks. prof. Józefa Tischnera. Bez wstępu, z marszu zapytałem: „co Ks. Profesor sądzi o św. Tomaszu?” Na to On, bez zbędnej retoryki, a po charakterystycznym chrząknięciu, odparł: „Rozumiesz Lucek, w tej Ewangelii o Tomaszu, najważniejsze jest słowo mój”.  Pobiegłem dalej i nagle w mojej głowie otwarły się właściwe „pliki” – zrozumiałem, o co chodziło Tischnerowi. Tomasz doświadczył  „namacalnie” rzeczywistość Chrystusa zmartwychwstałego. Reakcja była spontaniczna: „Pan mój i Bóg mój”. Uświadomiłem sobie, że szatan doskonale wie, że Chrystus zmartwychwstał. Szatan nigdy nie powie „mój”.  Dlaczego? Bo „mój” to relacja miłości, a nie tylko wiedzy. I tak Pan Bóg w krótkiej rozmowie, posługując się ks. Tischnerem, „spionizował” moje myślenie co do najważniejszych z Nim relacji.

Ks. Lucjan Bielas

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *